روسري مغزپسته‌اي آن دختر و نگاه بي‌روح اين مادر سياه‌پوش ... با لنگه كفشي كه بي پا مانده در مكاني كه بوي زندگي شهري مي‌دهد ...

 

با سپاس از كامران عزيز


كاش مي‌توانستيم شادي‌هايمان را قسمت كنيم ...

http://negarakha.blogfa.com/post-279.aspx